Şiir Sayfası Başlığı Anasayfaya


Şiir Sayfasına


   

Fernando Pessoa

Pessoa ile ilgili bilgileri
http://www.dipnotkitap.net/SIIR/SAIRLER/Pessoa.htm
sayfamızda bulabilirsiniz.

1988 yılında Lizbon’da doğan Pessoa ilk şiirini yedi yaşında iken annesi için yazmış.

“sevgili anneme,
 buradayım
 doğduğum topraklarda
 ne kadar sevsem de onu
 ondan daha çok seviyorum seni.”

*****

Bir kaçağım ben.
Doğduğum günden başlayıp
el etek çektim kendimden,
kıldım beni bana dönek.

Gerekliyken yorgun düşmek
aynı yerde olmaktan
neden yorgun düşmemek
kendine eşit olmaktan?

Ruhum bende kendini arar
uzaklarda gezerim,
Tanrı yardımcım olsun
ruhum beni asla bulamasın.

Kafeste yaşamaktır biricik olmak,
ben olmaksa hiç olmamak.
Kaçarak yaşayacağım hep
İyi ya da kötü böyleyim çünkü ben.

Sayısız insan yaşar içimizde,
 hissetsem de düşünsem de bilemem
 kim düşünür içimde kim hisseder.
 Düşünceler ya da hisler için
 yalnızca sahneyim ben.
 
 Ruhsa, birden fazla var bende.
 Ben'se benden daha fazlası.
 Herkes kayıtsız oysa
 yaşadığım hayata:
 Susturuyorum onları,
 kendim konuşurken.
 
 Hislerim, hissetmediklerim
 onlardan doğup da birbiriyle
 çelişenler. Farkına varmıyorum
 hiçbir şeyin yalnızca yaşıyorum ben,
 olmak istediğime kimsenin bir sözü yok.

*****

Sürüler güttüğüm hiç olmadı
Yine de gütmüş gibiyim onları,
Bir çoban gibidir ruhum,
Bilir rüzgarı ve güneşi
ve gider ardı sıra, seyrederek hem,
elinden tutup ta mevsimlerin

*****
Görüyorum yok doğa
Hiç var olmadı.
Dağlar, vadiler, ovalar var;
ırmaklar, taşlar var, ama bir bütün yok her şeyin var olduğu.
Şöyle sahici, gerçek bir bütünlük
hastalığıdır düşüncelerimizin.
Doğa bütünü olmayan bir parçadır.
İşte budur onların anlatıp durduğu gizem.

*****

 

 

Campos

Her yanıyla hissetmek her şeyi
Her şeyi yaşamak her yanıyla
Aynı anda her zaman aynı şey olmak mümkündür
Bütün zamanlarda farkında olmak tüm insanlık olduğunun
Parçalanmış, denetimsiz, bütüncül, ve aldırışsız bir anda
Ya da Campos’un başkaldıran yanını yansıtan şu dizelerine bakalım :
Yakınlık duyuyorum bütün bu insanlara
bunu hak etmemiş olsalar bile
Evet ben bir serserinin ve yılışık dilencinin biriyim (...)
Serseri ve dilenci olmak sadece serseri ve dilenci olmak değildir.
toplum düzeninin dışında kalmaktır.
Savcı, sağlam bir iş sahibi ve hayat kadını olmamak,
Yani, kısa ve iyi, bir sebep için gözyaşları döküp,
Kendilerini harflerle tıkabasa dolduran,
arta kalan bir akılları olduğu için
toplumsal hayata karşı ayaklanan,
Romancının toplumsal bireyi gibi değil

*****

ÖZRUHSAL ÖYKÜ

Numaracı biridir şair.
Öyle ustaca numara yapar ki,
Gerçekten acı çekerken bile
Rol yapıyormuş gibi görünür.

Ve yazdıklarını okuyanların
İyice hissettikleri,
Onun çifte acısı değil,
Sahte acılarıdır kendilerinin.

Böylece döner durur raylarda
Eğlendirmek için aklımızı
Kalp adını verdiğimiz
O küçücük oyuncak tren

*****

(1931)
ACILARIN DANSI 

Kimsenin masadan kaldırmadığı 
Dolu bir kadeh gibi işe yaramaz 
Kederden yoksun kalbim 
Başkasının acısıyla taşar 

Yüzü kederli hayaller 
Heyecan duymak içindir yalnızca 
Korkulan onca acı
Demek ki yok aslında 

İpek kâğıtlarla kaplı bir sahnede 
Oyun değil, bir kurmaca 
Bir mim, acının dansında 
Görmesin diye, hiç kimse... 

*****

Kırları ve de ırmağı görmek için
Pencereyi açmak yeterli değil
Ağaçları ve de çiçekleri görmek için
Kör olmamak yeterli değil.

Aynı zamanda “felsefesiz” olmak gerekiyor
Felsefe olunca, ağaçlar yok, yalnızca fikirler
Yalnızca her birimiz, bir mağara gibi
Var olan yalnızca kapalı bir pencere ve de dışındaki tüm dünya
Ve de pencere açılsaydı görülebileceklerin düşü
Pencere açıldığında hiç bir zaman görülemeyen

*****

DALGIN VE ÖTESİZ

Dalgın ve ötesiz berisiz
Ve de tanımaksızın
Yüzüyorum ölü denizinde
Kendi varlığımın.

Suyu hissettiğimden
Hissediyorum sıkıntıyı...
Görüyorum seni, ey çalkantı,
Hayat huzursuzluk...
Bana has yelkenler ki...
Çark etmiş dümeni...
İnsan sureti gibi soğuk
Yıldızlı bir gökyüzü.

Gökyüzüyüm ben, rüzgârım...
Gemiyim ve denizim...
Hissediyorum ki ben değilim...
Yadsımak isterim onu.


Valid HTML 4.01 Transitional

Valid CSS!