Yanımda Kimse Yok - Nadine Gordimer

YANIMDA KİMSE YOK ve YALNIZLIK
Nevcihan Oktar

Kişinin içinde yaşadığı dünyayı ve kendisine yabancılaşmış olduğunu bilmesi demek olan yalnızlık evrensel bir duygudur.. Bütün insanlar yaşamlarının en az bir döneminde kendilerini yapayalnız bir kişi gibi duyumsarlar. Ve de gerçekten yalnızdırlar. Yaşamak, gizemli bir gelecekte varacağımız yere gitmek için geçmişte bulunduğumuz yerden yola koyulmak demektir. Yalnızlık, insan duygusunun en derindeki gerçeğidir. Yalnız olduğunu bilen ve bir başkasını arayan tek varlık insandır. En büyük yalnızlıklar ise kalabalıklar içinde yaşanandır.Doğası gereği insan, kendi varlığını bir başkasında gerçekleştirme özlemi içinde ve doğaya “Hayır” diyerek yaşar - kendi kendini yaratan insanın bir “doğası”ndan söz etmemiz doğruysa eğer. İnsan özlemdir, kavuşmak için bir aranıştır. Bu yüzden, kendi varlığını tanır tanımaz kişi, bir eş ya da arkadaştan yoksun olduğunu anlar, yalnızlığının bilincine varır. Yalnızlık kendini bilmektir.

Yaşam yalnızlıktır aynı okumak gibi...uyanık olmak demek dünyada yapayalnız olmak demektir.

"Kendini bulma yoluna çıkan herkes bu yolda tek başına ilerleyeceği noktaya gelirdi."s 290

"Asla fazla ilerlemekten korkmamalıyız,çünkü gerçek o noktanın da ötesinde gizlidir." Marcel PROUST

"Bir sonbahar akşamında tuttuğum bu yolda;

Kimse yok yanımda" BASHO

Vera, Benneth, IVan, Sibongile, Zeph, Mpho, Adam, Didymus,Oupa, Otto, Oupa'nın ve Zeph'in eşleri hepsi kalabalıklar içinde yaşayan yalnızlardır.

Aile,yuva,iş yaşamı,eş dost muhabbetleri, çoluk çocuk, sevdalar,acı,hüzün, karmaşa, sorumluluk hayata dair ne varsa yaşanmış geçmiş gitmiştir. Ondan sonra kendisine ne kalmıştır.? Yaşam nedir? Gerçek nedir? Vera hayata yeni gözlerle bakmaya başlar.

Alışkanlıkların verdiği kolaylık ve güven duygusu hayatımız elimizden kayıp giderken bizim buna sadece seyirci kaldığımız ,

nasıl olsa zamanım var diye her şeyi sıradanlaştırdığımız dünyada Vera bağlılıklarından sıyrılarak yepyeni bir hayata başlayarak herkesin denemediği bir şeyi başarır.,

Yanımda Kimse Yok
Yanımda Kimse Yok, Nadine Gordimer
"Yanımda Kimse Yok", politik kimlige de sahip Güney Afrikali yazar Nadine Gordimer'in, 1991 yilinda Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldiktan sonra yazdigi ilk roman. Güney Afrika'da irk ayrimina son verildikten sonra uygulanan ilk seçimlerden hemen önce yasanan olaganüstü geçis döneminde, tutkulu bir kadin avukat olan Vera Stark siyahlarin topraklarini yeniden elde etmek için yürüttükleri mücadelede onlari temsil eder. Didymus Maqoma, karisi Sibongile ve güzel kizlarinin yasamlari yoluyla okur, yeni elde edilen bu güce eslik eden alisilmadik tutkulara, sapmalara ve tehlikelere tanik olur. Yasami, eskide kalan aparteid rejimine siki sikiya bagli olan avukat Vera Stark'in aliskanliklari ve kurulu düzeni de yerini, geri dönen sürgünlerin degisime ugrattigi kentte karsilastigi bir erkekle arasinda gelisen yepyeni bir iliskiye birakir. Her zamanki gibi, insan ve siyasal konular üzerinde yogunlasan ve insanlarin yasamlarina yön degistirten gerilimleri irdeleyen Gordimer, bu kitabinda yine biri beyaz, biri siyah Güney Afrikali iki çiftin yasamlarina giriyor. Bir geçis dönemi romani sayilan bu kitapta öne çikan iki kadin, Vera Stark ve Sibongile Maqoma, erkeklere düsen rolleri üstleniyor, bu güç dönemde eylemleriyle kocalarinin önüne geçiyorlar. Çaginin tanigi olan güçlü bir yazarin en önemli romanlarindan biri.

Kalemle Dans

Gordimer, bugüne kadar yazdığı on roman ve yedi öykü kitabının yanında edebiyat eleştirileri ve değişik konularda pek çok makale yazdı, konferanslar verdi. 1974 yılında The Conservationist adlı kitabıyla Booker Ödülü'nü, 1991 yılında da Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.

Konusu ne olursa olsun kurguladığı her öyküye ölümle hesaplaşmasının izlerini yansıtan Gordimer: "Ben yazmaya çocukken başladım. Klasik dansçı olmak istiyordum ve bazı koşullar dans eğitimime ara vermemi zorunlu kıldı." Diyor ve devam ediyor: " Ben de, o zamanlar lirik bir atılım olarak hissettiğim bir duygunun etkisiyle yazmaya başladım. Bu dansla ya da yazmayla ortaya konulabilen bir şeydi. Yaşam karşısında duyulan bir çeşit hayranlık, yaşamakta olduğuma göre canlı ve şiddetli bir tepki... Daha sonra, yetişkinlik çağının başlarında bu duygu farklılaştı: Dış dünyaya bir anlam bulma, hem kaos, hem de zenginlik içinde kendi düzenini yaratma ihtiyacına dönüştü.

Aktif yaşamım sırasında, bu atılım, bazı keskin zorlamalara eklenmiş oldu. Irkçılık, ülkenin siyasal temeli, Güney Afrika' da yaşayan herkesin içinde olan bir şeydir. Bu basit bir siyasal ve toplumsal sorun, insanın tek başına destekleyeceği ya da vazgeçeceği bir tavır değildir. Güney Afrika insanları bu siyasal düzeni yaşarlar; benim roman kahramanlarım da. Ben siyasal metinler yazmak istemem. Zaten bunu hiçbir zaman da yapmadım..." (...)